20 Φεβ 2010

Καλέ, δώστε και σ' εμάς ένα πανεπιστημιάκι..!

Κλαυθμοί και οδυρμοί στα ιστολόγια και τις λαοφυλλάδες της χώρας μετά την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να μην επιτρέψει την ίδρυση και λειτουργία νέων σχολών. Τζάμπα δουλειά για τους πολιτευτές και τους βουλευτάδες οι οποίοι καιροφυλακτούν προ της ευκαιρίας να "εκτελέσουν το χρέος τους" προς την εκλογική τους περιφέρεια καταθέτοντας δημαγωγικές επερωτήσεις στη βουλή περί του θέματος και εξανίστανται διαρρηγνύοντες τα ιμάτιά τους για την "τεράστια αδικία που υφίσταται ο νομός μας". Βγαίνουν έτσι από την υποχρέωση να παραστούν "στο πλευρό του πολίτη", να βρεθούν "κοντά στην κοινωνία και τα λαϊκά στρώματα" και να επιδείξουν "ενεργό δραστηριότητα" στη Βουλή, πάντα "κοντά στον τόπο τους". Αποφεύγουν έτσι το πολιτικό κόστος που ενδεχομένως θα επωμιστούν με το να λάβουν σαφή θέση  για τα πραγματικά φλέγοντα ζητήματα των περιφερειών τους.
Το προσωπικό τους συμφέρον είναι ούτως άλλως συνδεδεμένο με αυτές τις λαϊκίστικες εκφάνσεις του πολιτικού βίου που εξασφαλίζουν ψήφους στους Βλαχοδήμαρχους και στους Μαυρογυαλούρους. Τελευταίο και καταϊδρωμένο έρχεται το συμφέρον της χώρας, η οποία δεν αντέχει άλλους άνεργους πτυχιούχους, άλλους "καθηγητές ΑΕΙ" με μηδαμινό επιστημονικό υπόβαθρο και ακόμη μια χρονιά ελλιπούς χρηματοδότησης των πανεπιστημίων.

Και υπερθεματίζουν οι αντιπρόσωποι του λαού ότι η οικονομική κρίση μαστίζει την επαρχία και ότι η ίδρυση νέων σχολών θα επιφέρει κάποια τόνωση στην εμπορική δραστηριότητα των πόλεων. Δεν κατέχω πολλά από οικονομικά αλλά έχω την εντύπωση ότι το να ανταλλάσσουμε μεταξύ μας χρήματα δεν θα έχει ιδιαίτερο αποτέλεσμα στην οικονομική κρίση και ότι θα ήταν προσφορότερο να επικεντρωνόμαστε στις εξαγωγές. Πόσο μάλλον όταν τα χρήματα αυτά συνοδεύονται από κακής ποιότητας υπηρεσίες όπως η ενοικίαση ετοιμόρροπων διαμερισμάτων σε φοιτητές, γεγονός που κατά τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί σε ουκ ολίγες των ελληνικών πόλεων.
Χρόνια τώρα παρατηρώ γύρω μου στρατιές ανέργων φιλολόγων να αγωνιούν για μια θέση στην απαράδεκτη ωρομισθία -η οποία τους εξασφάλιζε το αμύθητο ποσόν των 100 και 150€ το μήνα (λιγότερο και από το Ταμείο Ανεργίας)- να διαδηλώνουν με περισσή αγωνιστικότητα για τον εργασιακό μεσαίωνα και να δηλώνουν απερίφραστα την "αντίθεσή τους στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων". Να με συγχωρεί η χάρη τους αλλά δεν είδα και πολλούς από αυτούς να διαμαρτύρονται όταν ιδρύθηκαν νέα τμήματα φιλολογίας. Έτσι, όταν ένας εργασιακός κλάδος δεν προασπίζει τα δικά του συμφέροντα (την αποτροπή διεύρυνσης της προσφοράς εργασίας ενόψει καθολικών διορισμών μέσω γραπτού διαγωνισμού), πώς έχουμε την απαίτηση να το κάνουν άλλοι, οι οποίοι ενδεχομένως και να έχουν όφελος από την ίδρυση νέων σχολών;
Στη χώρα του "όπως λάχει" όλα επιτρέπονται. Ποιος είναι αυτός που θα τραβήξει το αυτί στον δαιμόνιο νεοέλληνα που νοικιάζει την παράγκα του σε φοιτητές ζητώντας υπέρογκα ποσά επειδή "έτσι κάνουν όλοι" χωρίς βεβαίως να κόβει αποδείξεις και να υπογράφει συμβόλαια; Είπαμε, το θέατρο σκιών στη χώρα μας καλά κρατεί. Η παράγκα του Καραγκιόζη κοστίζει 300€ (να τη νοικιάσεις, όχι να την αγοράσεις), τα έργα "Ο Καραγκιόζης βλαχοδήμαρχος" και "Ο Καραγκιόζης στη Βουλή" έχουν μεγάλη απήχηση στο φιλοθεάμον κοινό, τα καραγκιοζηλίκια στα τηλεοπτικά πάνελ πάνε κι έρχονται, ενώ ο ίδιος ο Καραγκιόζης Καραγκιοζόπουλος ετοιμάζεται να  αλλάξει γειτονιά λόγω δυσφήμησης του ονόματός του.
Κατόπιν τούτου η ίδρυση Τμήματος Καραγκιοζοπαικτικής και Χατζηαβατολογίας κρίνεται επιτακτικώς αναγκαία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου